Van de hond

Soms, als ik de krant lees, word ik knorrig.

Vanmorgen was het weer van dattum. Dat gedoe met Charles Michel die zonder gène in de Turkse plush ploft en een verbouwereerde commissievoorzitter rechtop laat staan. Serieus. Door gewoon te gaan zitten, legitimeerde ‘de president van Europa’ mee het misprijzen van Erdogan voor de publieke, politieke rol van vrouwen.

Onderliggend is er nog een ander probleem, nl. dat van vrouwen verwacht wordt dat ze ‘niet emotioneel’ reageren en dus hun woede in stilte tussen hun op elkaar geperste tanden houden en er vooral niets van laten blijken. ‘Je bent veel mooier als je lacht, schatje.’ Hoeveel vrouwen hebben dat zinnetje al te horen gekregen in hun leven? ‘Spreken vanuit een positie van morele autoriteit en vaak met oprechte boosheid is van cruciaal belang om gehoord te worden en politieke macht te verkrijgen. Maar wanneer vrouwen zich laten gelden, of ze nu openlijk boos zijn of niet, krijgen ze dikwijls te maken met sociale afkeuring, bagatellisering, tegenreacties en straf’, schrijft Soraya Chemaly daarover in dit boek.

Ook op het thuisfront is boos zijn voor vrouwen geen evidentie. Veel vrouwen aanvaarden (met stil tandengeknars binnenshuis en geregeld luid gezucht buitenshuis) de ongelijke taakverdeling op het thuisfront, ook al presteren ze evenveel betaalde arbeid als hun partner en ook al zijn de inwonende kinderen fysiek best in staat om een berg werk te verzetten.

Daar had ik vanmorgen een babbel over met collega Lobke, die het zelf anders aanpakt maar tegelijkertijd vaststelde dat de mental load van het huishouden vooral in haar korf ligt. Waar gaat dat over? Mental load verwijst naar de druk die veel vrouwen ervaren omdat ze niet alleen taken uitvoeren, maar die ook van bij het begin vorm geven, omkaderen, plannen, en organiseren. Als al dat werk en de mentale bandbreedte die ervoor nodig is, ook in kaart worden gebracht, blijken taken tussen partners onderling en tussen ouders en kinderen meestal erg ongelijk verdeeld. Dat vele, onzichtbare maar wel wegende werk zichtbaar maken, is de sleutel om het bespreekbaar en herverdeelbaar te maken.

Ik maak het concreet. Wij hebben thuis een hond, in deze blog gekend onder zijn pseudoniem Willy. Drie keren per dag nemen we deze pseudo-poedel mee naar buiten voor een wandeling. De kinderen gaan er dus van uit dat een hond hebben, drie keren per dag een wandeling maken, inhoudt. Nee hoor. Het is zelfs geen flauwe benadering van het werk dat in zo’n beest kruipt.

  • Elk jaar heeft het dier op vaste tijden vaccinaties en anti-worm-frut nodig.
  • Daarvoor moet tijdig een online afspraak worden geboekt bij de dierenarts. Dat moet iemand onthouden en doen, op tijd.
  • Na afloop, moet de voorgeschreven medicatie strikt worden opgevolgd: pilletjes vermomd in een vettige brok, bak checken na afloop.
  • Het beest lijdt aan middelbare-leeftijd-kilo’s (en een chronische goesting tot over-eten). Om dat te verhelpen, moeten we online brokken bestellen. Op tijd. En bijbestellen. En best thuis zijn als die geleverd worden.
  • Het beest heeft meermaals per dag voer nodig. En altijd vers water.
  • De bakken waaruit hij eet en drinkt, moeten geregeld schoon gemaakt worden.
  • Geregeld stinkt hij uren in de wind, wegens vastgekoekt vuil, vermengd met hondenzweet, resten hondenbrokken en andere viezigheid. Het beest wassen, kost minstens 15′ tijd. Daarvoor is ook hondenshampoo nodig. Die moet er altijd zijn. En honden-handdoeken, best proper. En een botje, als beloning voor het afzien. Die moeten tijdig aangekocht zijn.
  • Zijn pels moet eigenlijk gekamd worden, een paar keren per week. Dat doet hier niemand. Daarom scheren we hem een paar keren per jaar. Een werk van barmhartigheid, want na 10′ getolereerde irritatie gaat hij standaard op die poot liggen, waar jij aan het scheren bent. Of steekt hij zijn oren tussen zijn poten. Nadien moet het halve huis gestofzuigd worden. De zak zit dan vol hondenhaar. Hebben we nog vervangzakken voor de stofzuiger?
  • Elke avond moet zijn ‘bed’ worden klaargelegd. Zo niet, test hij alle meubelstukken uit en laat er veel goor haar in achter.
  • Elke ochtend heeft hij honger. Ongeacht.
  • Op zoek naar genegenheid, wrijft hij zijn slijmerige snoot bij voorkeur over een zwarte, vers gestreken rok en vergroot daarmee de was- en strijkalpen.
  • Wanneer die speciale slankelijn- brokken dan voor de deur gedropt worden, blaft het dier de hele buurt bijeen en vraagt het minstens een kwartier tijd om hem te kalmeren en daarna een lauw bad om zelf van de stress te bekomen.

Een paar dagen geleden liet een bewoner van dit huis blijken dat het toch een grote verantwoordelijkheid was, alleen in te staan voor het dagelijks aanvullen van de drankbak van de hond.

Op zo’n moment zou ik dus moeten gillen in plaats van knorren.

En dan deze lijst er effe bij nemen.

2 reacties

  1. Nou, Eva, spijkers met koppen!

    Het komt het een beetje wrang binnen. Namelijk:

    – Doen wij het uit onszelf omdat we (van nature als enige dan???) kunnen anticiperen, en beseffen dat de chaos nog groter zal worden als wij het niet preventief-proactief zelf al rap efkes ertussendoor gedaan hebben?

    – Ik heb makkelijk praten wegens geen kinderen, maar mijn man wacht (ook van nature?!) tot alles zichzelf heeft opgeruimd of stapt gewoon over zijn berg was in en uit het bed als ik weer eens “doe het verdomme maar eens zelf” gedacht heb. Het licht uit in de keuken en dan is er geen afwas, grapt hij wel eens. Hij helpt goed in het huishouden maar ik moet het altijd weer opnieuw vragen, wat mij belachelijk veel energie kost. Hij ZIET het werk echt niet liggen, of het kan hem gewoon geen donder schelen als alles overhoop ligt. Pas als hij over zijn eigen rotzooi struikelt en daardoor zijn knie stoot of zijn voet omslaat of zijn ruggengraat breekt, merkt hij dat het er ligt, denk ik.

    – De hond klinkt alsof iedereen hem haat. Misschien kunnen alle gezinsleden de band proberen versterken door hem te verzorgen? Beurtrol voor uitlaten, kammen, voeren, laven, medicatie, en de volgende keer een puber vragen de dierenarts te bellen met de kalender voor zijn/haar neus, want dat zijn essentiële vaardigheden waar ze ontzettend bang voor zijn. De taakverdeling levert ongetwijfeld pittige discussies op maar zo te lezen is het nodig dat er wat verandert. ’t Beestje zelf gaat in elk geval vrolijker worden, beloofd.

    – Een boodschappenlijst op de frigo werkt hier voortreffelijk. Nieuwe zak dierenvoer of fles olijfolie of anything aanbreken = op boodschappenlijst noteren. Dat doe ik preventief-proactief lekker zelf 😉

    Like

  2. Mooi, hoe je dat even uit elkaar haalt en opsomt. En ook frustrerend. Ik merk het ook in mijn dagelijkse leven en we hebben nog geeneens kinderen 🤪 ondanks een man die veel doet, toch veel mental load bij mij ja.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s