Ze heeft het.

Ik weet niet hoe dat bij jou zit, maar de eindejaarstijd geeft mij elk jaar een por in de ribben om het ‘teveel’ uit ons kot eruit te duwen. Het is een manier om een beetje tegengas te geven tegen de overdaad aan eten, cadeautjes, inpakpapier, dikke gazetten met jaaroverzichten en leeslijstjes die ik niet gelezen krijg, cava, kerstballen en calorieën.

Dit jaareinde kregen we een extra zetje uit onverwachte hoek. Een geheel onbekende is ze natuurlijk niet, maar live had ik haar nog niet ontmoet. Ze lijkt nauwelijks groter dan anderhalve meter, heeft het lijfje en de stem van een veertienjarige deerne, glimlacht non-stop van achter haar dik-met-mascara-aangezette wimpers, begroet iedereen met een salvo van verrukte kreetjes en een verder onbegrijpelijke uitleg. En vervolgens zegt ze waar het op staat: dit probleem gaan we- samen- aanpakken.

Onvoorstelbaar is het, hoeveel kledingstukken mensen verzamelen! Je ziet het natuurlijk alleen maar, als je ze samen op één hoop legt, in plaats van op verschillende plaatsen weggemoffeld in lades,  kleerkasten en strijk-Alpen. ‘Ik hou heel erg van kleren‘, zegt een dame, zichzelf verklarend voor de torenhoge berg kleren, sommige met het etiket nog aan. ‘Kleren kopen werkt therapeutisch voor mij: als ik ongelukkig ben, of boos op mijn man, dan koop ik kleren.’ Dat ongebreideld kopen en verzamelen loopt vroeg of laat mis natuurlijk. Je kan niet blijven bij-bouwen of verhuizen naar een groter pand. Als je verhuist naar een kleinere plek, ja, dan loopt het geheid mis. Kijk naar de show!

Kondo heeft bijzondere gewoonten. Ze groet bijvoorbeeld het huis vooraleer ze begint: eventjes op de grond zitten in stilte, verbinding maken via haar handen op de grond. Daar zit haar Shinto-achtergrond blijkbaar voor iets tussen. Het Shintoïsme is de oorspronkelijke godsdienst van Japan, intussen sterk verweven met de Japanse cultuur en gebruiken. Die kent ze goed, want ze werkte een tijdje als ‘tempelmaagd’. (Duh? Verder speurwerk leert dat dit vandaag ongehuwde vrouwen zijn, ‘Miko’ genoemd, die vrijwillig of als deeltijdse werknemer assisteren bij Shinto-ceremoniën. Zuiveringsrituelen krijgen ook nogal wat aandacht in het Shintoïsme, aha, vandaar dus.) Vooraleer de boekenselectie start, maakt ze alle boeken ‘wakker’ met een klein tikje. Heerlijk.

mariekondo5

Door haar poppemietje-looks zou je kunnen denken dat dit allemaal een vrijblijvend showtje is. Nee hoor. Gisteren nog hoorde ik haar toonvast uitleggen aan een moeder-huis-sloor dat de orde in het huis niet haar verantwoordelijkheid was maar die van het hele gezin. You go girl! Eerder al hielp ze een jong koppel met kleine kinderen en een hobbelige relatie op weg om te ontspullen en zo tijd te maken voor elkaar. Ik schreef het eerder ook in mijn boek: hoeveel tijd van een gezin gaat naar het onderhoud, schoonmaken, organiseren, strijken, wassen, opbergen van spullen? Gigantisch veel.

We zitten intussen aan aflevering vier. De jeuk was na elke aflevering onweerstaanbaar groot. Vier opruimprojecten verder kan ik volmondig bevestigen wat La Kondo beweert: opruimen en loslaten brengt lucht in je leven.  Probeer het zelf eens uit.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

2 comments

  1. Klopt, zeker als je je eigen ontspul-manier vindt. Hier is dat af en toe iets doorgeven aan iemand die het nog kan gebruiken, of naar een goed doel brengen, maar nooit uren aan een stuk of hele kamers/kasten tegelijk. Rustig, grondig, onze tijd nemen. Al wat weg kan is fijn, zeker als je er nog iemand mee blij kunt maken.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s