Het keurslijf en de cava

‘Zo’n uiterst gepland leven, dat is niets voor mij! Ik hou van het onverwachte. Het leven moet toch een beetje spannend blijven?!

Dit is met stip de opmerking die ik het vaakst krijg wanneer ik een workshop geef over ‘een jaarplan maken’. Zowat elke keer komt ze boven. In het begin kreeg ik het daar Spaans benauwd van: was dat wie ik geworden was? Een controle-freak die niet om kan met het onverwachte?  Een helftje, zeg maar, van dit hilarische ANWB-echtpaar dat een perfect voorspelbaar uitstapje maakt en werkelijk op alles is voorbereid. (Ook die vergelijking kreeg ik al een paar keer te horen, hihi.)

Zo kan het natuurlijk lijken. Alsof een jaarplan maken voor jezelf een keurslijf is dat 365 dagen bepaalt wat je moet doen en niet mag doen, omdat een plan nu eenmaal een plan is.  Ordnung muss sein! (En te weten dat ik zelf de helft van de tijd de meest verstrooide professor ben die ik ken. Zo vergeet ik zowat standaard elke werkdag in Brussel een lunch mee te nemen. Seriously?)

Zo werkt dat jaarplan in de feiten helemaal niet. Wat het wel doet, is richting geven. Het zet aan tot reflectie: wat vind ik belangrijk?  Waar wil ik mijn tijd en energie aan geven in het komende jaar? Wat zijn mijn dromen en hoe zou ik die in het volgende jaar waar kunnen maken?

Voor mij zijn dit de drie beste redenen om het toch maar eens uit te testen en te zien wat het voor je doet:

  1. Toeval bestaat niet. Of misschien bestaat het wel, maar wordt die toeval toch ook een beetje in balans gehouden door Karma, de Voorzienigheid, noem het wat je wil. Een of andere oer-heelal-kracht die er voor zorgt dat je uitkomt bij oplossingen of kansen waar je naar op zoek bent. En daar gaat het nu net over: als je zoekt, dan kom je die kansen tegen, want je kijkt gefocust naar wat je pad kruist. Zoek je niet, dan zie je die kansen niet liggen. Dit lijkt een beetje op het effect dat zwanger zijn of net een gele auto gekocht hebben, op je heeft. Ineens loopt de hele stad vol zwangere buiken en zie je overal gele auto’s tuffen.
  2. JOMO (Joy of Missing Out).  Ik zeg altijd: het belangrijkste van je jaarplan is wat er niet in staat. Dat laat je bewust links liggen en vraagt helemaal geen tijd en energie. ‘Nee’ zeggen is iets wat we na onze derde verjaardag steeds moeilijker gezegd krijgen. Een jaarplan helpt daarbij.  Sorry, schat, dit jaar niet. 
  3. Het gevoel van voortgang te maken, dingen te doen, te realiseren, een steen te verleggen. Op de laatste dag van het jaar doen wij dat thuis altijd samen: eerst eens overlopen wat we realiseerden in het afgelopen jaar. Uiteraard zijn er altijd zaken die anders lopen dan gepland en dat is helemaal oké. Er glippen dingen tussen je vingers. Er kruisten andere kansen je pad. Maar het gevoel om terug te kunnen blikken op een jaar en te zien wat je daarin realiseerde, daar kan de beste cava niet aan tippen.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s