De weg kwijt

Denk jij dat er zoiets als lotsbestemming bestaat? Ik denk van niet. Soms denk ik van wel. Frank Boeijen loeide aan het prille begin van deze zomer door de boxen van mijn autoradio dit liedje door mijn hoofd.

Ga die wereld uit, één seconde en rij snel door, die wereld uit

Ga die wereld uit, één seconde en kijk goed rond in ons paradijs

En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt

Die laatste zin bleef wekenlang door mijn hoofd galmen. Alsof iemand me met een zacht tikje op mijn schouder wilde waarschuwen: kind, deze zomer rijd jij verloren.

Ik had nochtans een handleiding op zak. Samen met een paar vriendinnen schreven we aan onze keukentafel een prachtig plan voor de zomer. In 10 punten staat het nog altijd mooi neergepend in mijn bullet journal: een paar steden zien, inzetten op rust en gezondheid, een origineel feestje voor een bijzondere verjaardag volgende maand in elkaar steken, veel bloggen, opknapwerkjes in huis aanpakken, de lancering van mijn boek voorbereiden en me daar allemaal heel gelukkig door voelen, een hele mooie zomer lang.

In Wenen geraakten we nog wel. Wat een prachtige stad! Helemaal niet stoffig (zoals ik ze me een beetje bevooroordeeld had voorgesteld) maar klassiek, statig en tegelijk hip en spannend tegelijk, want niet alleen operastad en koffiehuisstad maar ook spionnenstad. Er leven er nu nog 8000 (!), las ik ergens. De specialiteit van elke Wener is in een los gesprekje veel van jou te weten komen en zelf niets lossen. (Eens je dat weet, kijk je anders naar die vriendelijke ober.)

IMG_3424

In het Zuiden geraakten we niet meer. De angstdemonen van mijn zoon kregen ook mij klein. Toen ik de motor van onze volgeladen auto startte, begon zijn maag alles terug te geven. Dit kon ik niet. Niet opnieuw. We laadden de auto weer uit, maakten onze koffers leeg en ik borg mijn hoop op een lange, zorgeloze vakantie in de zon, met veel lege dagen als blanco canvassen waarop alles kan en niets moet getekend worden mee op.

Toen begon het zoeken. We probeerden wel op onze benen te blijven staan, wankelend en zwalpend op dunne loopbruggetjes van heftige gevoelens van frustratie, opluchting, boosheid, teleurstelling. Soms vonden we elkaar even, ergens halverwege, tussen lange periodes van stilzwijgend veel zeggen. Vaak niet. We leefden een tijdje op een borrelende vulkaan, elk op zoek naar eigen bliksemafleiders.

Soms voelde ik me intens gelukkig, zo onverwacht lang thuis. Niemand verwachtte iets van me. Een volstrekt lege sociale agenda. Geen enkele afspraak, geen enkele verwachting. De dagen rolden als golven in elkaar over en ik rolde mee. We deden niets bijzonders. Ik sliep veel. Er was eindelijk tijd in overvloed.

De zomer is halfweg nu. Ik moet soms vechten tegen weemoedigheid. Van dat soort dat ’s avonds komt wanneer ik slapen ga (Elschot). Dat er weer een tijd gaat komen waarin alles snel moet gaan, wekkers in de nacht krijsen, mijn tenen om sokken janken en weekends vluchtig zijn als zomernevels.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

13 comments

  1. Dat ‘ik ben weer op weg’, klinkt me het liefst, Eva. Hopelijk idem dito voor je zoon. En verdwalen, ach. Verdwalen mag. Tip: toen ik op schrijfweek in Zuid-Frankrijk een ochtendwandeling maakte en verdwaalde, bekeek ik de heuvelruggen rond me, koos er eentje uit en beklom die. Eens boven, overschouwde ik de hele vlakte, zag een meer en twee paarden en wist: ik moet die kant uit.

    Like

  2. Wat moedig, om dit te schrijven. Dat de plannen die je maakt soms vierkant in de soep gaan en wat er dan komt aan tijd die tegelijk luxe is en verlorenheid.
    Ik denk dat ik gestopt ben met plannen maken en sturen toen er te veel dingen waren gebeurd die ik niet had verwacht, gewild, gepland. Maar nu zweef ik bij momenten in het luchtledige van niet te veel meer willen, en twijfelen aan alles. Ik wou dat ik iemand was die plannen maakte aan een keukentafel, maar ik ben iemand geworden die wegkruipt met een boekje en tegen de kinderen ‘nu niet’ zegt. Soms is dat wel rustig zo, gewoon de dagen laten voorbijgaan en niets willen dat niet kan. Soms voelt het als verspilling van de tijd en talent en kennis en kunde.
    Maar wat ik wel even wil zeggen, is dat jij voor mij altijd een gps bent 🙂 (om in jouw beeldtaal te blijven).
    Ik wens je wind in de rug toe, want volgens mij ben je snel weer on the road met een mooi plan. Laat je raken.

    Liked by 1 persoon

  3. Een soort ‘tristesse’ is velen niet vreemd…maar niet iedereen durft dit gevoel toe te laten. Ik denk dat er niets mis mee is, alleen mag je er niet te lang in blijven hangen. Misschien eventjes de muziek keihard en volop meezingen en dansen…helpt mij wel om terug uit dat gevoel te stappen. Veel succes !

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s