Hondsmoe

Morgen komt Willy thuis. Hij ging een week naar de kennel. We waren hondsmoe.

Examenperiodes zijn voor de eigenaars van grote kinderen ook geen pretje: aanmoedigen, beluisteren, oppeppen, duwen, trekken, relativeren, helpen, plannen, afspreken, timen, begrenzen, inspringen, soigneren, vertroetelen, aanhoren, verdragen, slikken en vooral veel zwijgen. En dat al weken voor de examens echt starten. Vanaf midden mei is het van dattum. Komt daarbij de zorg voor de hond, die, net als alle andere huishoudelijke taken, vanaf midden mei; volstrekt geruisloos, in de korf van het managementteam belandt. Bye bye taakverdeling. Wij moeten studeren! 

De beest zat de laatste weken onder mijn vel. Stond ik lekkere dingen te kokkerellen om de grijze cellen van mijn stresskonijnen in form te houden, dan lag Hondsmans binnen de kortste keren met zijn kop op mijn voeten te snurken. Een vergiet grijpen werd een ingewikkelde balletoefening. Of hij ging pal voor de deur van de koelkast dutten, gewoon, voor de gezelligheid.

Ik werkte in de tuin en Vierpoot deed alles mee. Met zijn dikke kont ging hij zitten op mijn zaailingen die ik maandenlang met veel lieve woordjes en wat water af en toe had opgekweekt tot kleine, frêle plantjes. Ik plantte 5 zonnebloemetjes uit. Een uur later waren er drie uitgegraven. Ik slaakte verrukte kreten over de rozelaar die eindelijk een prachtige, fantastisch geurende roos had voortgebracht. Hij at ze op. Ik zocht een plekje voor de nieuwe plantjes en groef een bot op, verstopt door de hond,  half vergaan en slijmerig. Yuk.

Ik zette me in de zetel na een lange werkdag. Spaniëls duwde zijn neus onder mijn hand om me erop te wijzen dat zitten wil zeggen: aaien. Non-stop. Ik aaide en aaide en dat vond hij zo gezellig dat hij op mijn schoot kwam liggen en mijn hart smolt en ik hem dan maar liet liggen, zo op mijn  te kleine schoot voor die dikke hondenbillen,  wat me gegarandeerd een preek van de oudste opleverde over het belang van waarden als consequent zijn, regels hanteren, een hond als hond behandelen enzovoort. Ik klapte mijn oren onzichtbaar dicht en de hond snurkte rustig verder.

De wandelingetjes werden korter want er was zoveel te doen en drie keer per dag een half uur wandelen knipt aardig wat tijd uit de agenda. Cockermans kreeg niet genoeg beweging. Hij voelde lentekriebels. De kussens moesten die driften incasseren. Of mijn onderbeen. Ik legde hem uit dat dit hompen zonder balletjes echt geen zin had. Dat vond hij lulkoek. We kochten een weekje rust en vrijheid en gunden Het Beest een seksvakantie in de kennel ofte een week een ren delen met een vrouwtjeshond.

Oef.

En toen kwam ik thuis en sprong er niemand wild kwispelend tegen me aan, uitzinnig blij om me te zien. Moest ik ’s avonds niemand aaien. Vond ik ’s morgens geen nog half comateuze hond op de bank met toch al een klein kwispelend staartje. Was het gedaan met onze wilde spelletjes die hem zo ongelofelijk zot maken dat hij tien keer door het huis rende als een bezetene, van puur plezier.

Halverwege de week moest ik de waarheid onder ogen zien. Ik mis hem.

Nog één keer slapen.

Advertenties

6 comments

  1. Wat heb je dit weer schitterend geschreven, Eva! Wanneer verschijnen jouw columns gebundeld in een boek: Leven met Willy? Ik bestel alvast een gesigneerd exemplaar.

    Liked by 1 persoon

  2. Schrijven is vaak therapeutisch. En grappig. Beestig grappig. Veel courage aan de studenten, en aan hun liefste omgevers. Wie hard werkt, verdient beloond te worden.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s