Verbijsterd

Niks grote, roze wolk. De man won.

En ik ben moe, van een hele nacht tv kijken en zowat alle stadia van rouw op 8 uur tijd gevoeld hebben: ongeloof, boosheid, verdriet, verzet. De tv kreeg wat naar zijn scherm geslingerd: aanmoedigingen, vloeken, vertwijfelde vragen, uitroepen met veel leestekens erachter.

Dit kan toch niet waar zijn? Hoe kan het dat zoveel mensen in volle bewustzijn kiezen voor een man aan het hoofd van een wereldmacht die niet alleen de bekwaamheid mist, maar zich ook zonder scrupules outte als seksist, vrouwenhater en vrouwenvoeler, maar ook als racist en bewust bekwame discriminator? Hoe kan het dat zoveel vrouwen deze man mee in het zadel helpen, wetend dat hij hen misprijst?

Er spookt zoveel door mijn hoofd nu. Wat betekent dit voor het feminisme in de Verenigde Staten en ook hier? Wat voelt Hilary Clinton nu, die haar hele leven gevochten heeft voor gelijke rechten voor vrouwen en op een haar na deze verkiezingen verliest? Hoe leg je dit uit aan je dochters? Hoe leg ik dit uit aan mijn kinderen? Ze zijn zelf halve Amerikanen, hebben een halve nacht slaapdronken met mij op de bank gelegen en werden almaar stiller. Dit kan toch niet waar zijn? 

Ik dacht vannacht veel na over dit prachtige land, waar ik – ondanks alles – nog altijd verliefd op ben. Als 22-jarige zeer-groen-achter-de-oren-studente trok ik ernaar toe met een studiebeurs en leerde het land kennen, door een master Amerikaanse geschiedenis te studeren maar nog veel meer door het contact met zoveel warme Amerikanen. Ik leerde er veel oprecht fijne mensen kennen die van vriendelijkheid hun handelsmerk maakten. New York betoverde me. Een stad die tegelijk de hele wereld is.

Ik leerde ook de donkere kant van het land kennen. Don’t go out alone at night! Don’t walk on that lawn! Be careful in that part of town! Veiligheid, dus vooral onveiligheid, is er door het dagelijks leven geweven. Ik wist niet wat me overkwam toen een medestudent me vermanend toesprak: someone might come out with a gun in his hands. Ik pendelde van A naar B op de trein en ervoer voor het eerst de kleur van mijn vel als blanke jonge vrouw in een coupé vol zwarte mannen. Geweerschoten  van crackverslaafden klonken letterlijk om de hoek van een topuniversiteit, waar het inschrijvingsgeld per jaar 40.000 dollar bedraagt.

We weten dit allemaal: grote ongelijkheid creëert onveiligheid, daarom zijn die Denen zo verdomd gelukkig.  Angst voor wat vreemd is, verlamt. Macht wordt niet zomaar afgestaan.

En toch had ik zoveel hoop, tot in de topjes van mijn tenen voelde ik de opwinding al dagenlang, echt waar. Deze vrouw zou deze verkiezingen winnen en het glazen plafond met de vele barsten erin met een enorme knal doorschieten. Superwoman. Ik zag haar al vliegen. Zo zou ze tonen aan alle 51% van die Amerikanen dat ook het hoogste schap binnen het bereik van vrouwen ligt.

Nee dus.

 

 

 

Advertenties

5 comments

  1. Dat nu net een van de verstandigste, warmste en geëngageerde wereldleiders wordt opgevolgd door een gevaarlijke nar … onwaarschijnlijk triest 😦

    Like

  2. Ik ben niet wakker gebleven en ben nu al die stadia van rouw aan het doorlopen. Ik blijf maar mijn twitterfeed refreshen in de hoop dat het een grap blijkt te zijn of dat er gesjoemeld werd. Mijn verstand is hier echt te klein voor.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s