(Leren) leven met Willy: de eerste keer samen op vakantie

Vooraf

In de dagen voor vertrek checkte ik nog wat info over het huis van bestemming in de Ardennetjes via de website. Ik spotte het meteen: geen huisdieren toegelaten. Had ik me daar zo in vergist? Ergens in de spelonken van mijn geheugen herinnerde ik me toch gezocht te hebben naar een comfortabel huis voor een nest kinderen die aan- en wegvliegen en ook voor De Willy *zucht*? Had ik me zo vergist of op een sub-bewustzijnsniveau de hond even uitgewist, op zoek naar een vakantiebestemming? De immer vriendelijke klantendienst van Ardennes-etape antwoordde me binnen de 24 uur in vlekkeloos Nederlands en met geruststellende woorden: alles was oké, Willy mocht mee, deze keer toch nog.

Zo geschiedde. De hond stapte mee  in de auto (ten koste van 2 kids die de trein moesten nemen, zo gaat dat tegenwoordig bij ons) en installeerde zich gemakkelijk op de achterbank voor anderhalf uur licht snurken op weg naar veel heuvels en groene lucht.

Mee

In de koffer zaten ook zijn mand, botten, spelletjes, snoepjes, kam en schaar en 7 netjes afgewogen zakjes hondenbrokken, eentje voor elke dag, genummerd op datum,  een ANWB-koppel waardig. Gezien bij honden interne motivatie geen rol van betekenis speelt bij het diëten, zijn wij gedwongen het heft zelf in handen te nemen. Elke dag gaat er één gram af van zijn dagelijkse portie.

U kan nu denken dat dit onopgemerkt passeert. Niets is minder waar. De hond is sinds een paar weken volstrekt gefixeerd op alles wat van ver of dichtbij eetbaar lijkt: de inhoud van de gft-bak, chips, bresiliennetaart, grashalmen, Wokkelchips, een zeepblokje voor de vaatwasser. Wij zijn zeer gemotiveerd om hiermee door te gaan. Hij bleef zonet nog, vrolijk via de schuifdeur naar binnen huppelend, halverwege steken dankzij zijn dikke buik.

Hier

De eerste 24 uren ter plekke gingen er behoorlijk neurotisch aan toe: overal snuffelen (aan vorige hondengeuren, hier op vakantie), alle kanten op hossend, terwijl wij ons hart vasthielden want alle zetels zijn hier wit. Ik had er me op voorbereid ’s morgens wakker te worden met de hond stilletjes rond mij in bed gedrapeerd maar hij redde het toch een hele nacht alleen.

Ik denk dat het diep vanbinnen een Ardense hond is. Dit leven buiten, tussen de grassen en de bomen, in de modder, berg op en berg af, ligt hem wel. Na elke wandeling hangt hij, als een soort superbij, vol met zaaddoosjes en plantkiempjes en kleine insecten en modderwantsen die wij er weer uitplukken – klein uurtje werk – of uitwassen, in de inloopdouche. (Een first and last: met een hond in de douche.) Hij ruikt nu afwisselend naar everzwijnenuitwerpselen en brak water (voor de douche) of pompelmoes-en-groene-thee (na de douche). IMG_1941

En verder houdt hij de vliegenpopulatie hier binnen aanvaardbare normen. Wij kloppen er dagelijks een 20-tal dood en hij eet er zo’n vijf op. Toch weer goed voor 20 extra calorieën.

 

 

 

 

 

Advertenties

3 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s