Het vakantie-experiment (2)

Ik ben weer thuis.

Het fijnste aspect van dit vakantie-experiment was het gevoel elke dag te kunnen uittekenen van op een witte canvas. Niets moet en alles kan. Vrij zijn van (…) en vrij zijn om (…), noemt Sara Maitland dat. Er was geen uitleg verschuldigd en geen verantwoording nodig, in de eerste plaats aan mezelf. Het is een getverdemde gave -die ik  niet heb- om een berg afwas, een uitpuilende mand strijk, een lange boodschappenlijst, drie volle wasmanden, een jankende hond en een paar knorrende magen te negeren en (even) tijd voor mezelf te maken.

Niet alleen het huishoudelijke werk  viel even weg, maar ook de gezinscontext met bijna volwassen, assertieve  kinderen waarin heel veel onderhandeld moet worden: gezinstaken als afwassen en koken, afspraken over  uren van  uitvliegen en invliegen, het menu, het gebruik van de badkamer(s), het uitlaten van de hond, de (on)aanvaardbare graad van (wan)orde in kamers, de persoonlijke hygiëne, vakantieplannen etc. Ik stond er niet eerder bij stil hoeveel bandbreedte dit in mijn hoofd in beslag neemt.

Geen gezelschap hebben en nauwelijks praten, dat ging me verrassend goed af. De eerste avond at ik in mijn eentje in een volstrekt leeg restaurant. Ik voelde me niet eenzaam,  het was een fijn gevoel om rustig en comfortabel in mijn eigen gezelschap te kunnen zijn. Ik stel me voor dat wie veel en lang zwijgt, door den duur nog weinig  echt de moeite vindt om uit te spreken. Is dat het effect van het kloosterleven?

Ik nam een pak dingen mee om te doen: een boek, een dikke krant, een tijdschrift, 2 DIY-projecten (en maakte er uiteindelijk nog een ander, tss), mijn pc om te bloggen en netflix te kijken. Waarom sleurde ik zoveel mee om me bezig te houden, wat onwillekeurig toch weer zou leiden tot stress door veel willen en niet alles kunnen doen? Was mijn rusteloosheid en gulzigheid in een onoplettend moment toch mee in mijn koffer gekropen? Ignaas Devisch schreef er een heel knap boek over, waarover later meer.

Dit experiment  is absoluut voor herhaling vatbaar. 4 dagen zijn tekort voor een volledige batterijherlading, maar ik ging toch van oranjerood naar lichtgroen, da’s al best wat.

De laatste 10 minuten van de rit naar huis keek ik naar mijn lachende spiegelbeeld in de ruiten van de trein. Een warme nest hebben om naar terug te gaan, dat is ook een heerlijk gevoel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s