Het vakantie-experiment (1)

Ik ga voor de eerste keer in mijn leven – even- alleen op vakantie.

Dat stond al een beetje in de sterren geschreven.Er was dat jaarplan dat ik maakte en waarin ik voor mezelf een aantal doelen neerschreef. Een ervan was inzetten op meer alleen-tijd. Dat klinkt niet zo hip, I know. Maar voor introverten zoals ik is alleen zijn ongeveer hetzelfde als aan een powerbank gelegd worden. Het laadt ontzettend op. 

af837dce5c5b51e90be25c65d1548f0e

In mijn bulletjournal maakte ik een lijstje van te lezen boeken. En ik dook erin. Ze bleken van  die vervelende koersmannetjes die je – breed gesticulerend- een bepaalde richting in duwen, of je nu wil of niet.

  • Ik las ‘Niemand is ooit verloren‘ van Catherine Lacey, over een jonge vrouw die, zonder haar man in te lichten, op een blauwe maandag vanuit New York op het vliegtuig naar Nieuw-Zeeland stapt en daar haar uiterste best doet te verdwijnen uit het leven van al wie haar kent. Dat blijkt niet zo makkelijk als gedacht.Jezelf neem je altijd mee.
  • En ook ‘Alleen zijn‘ van Sara Maitland. Haar hamvraag: hoe zijn we (in onze welvarende wereld) op een punt beland waarop autonomie, persoonlijke vrijheid, ontplooiing, mensenrechten en vooral individualisme belangrijker gevonden worden dan ooit tevoren in de geschiedenis van de mensheid, maar autonome, vrije, zich ontplooiende inidividuen tegelijkertijd bang zijn om alleen te zijn? Media vandaag wakkeren de angst voor ‘de loner’ aan. Wie een aanslag pleegt vandaag, komt onmiddellijk in één van beide categorieën terecht: de door IS geïnspireerde terrorist of de psychotische eenzaat. Maitland verklaart deze verwarring door het feit dat onze samenleving twee modellen van ‘het goede leven’ hanteert die nauwelijks verzoenbaar zijn: de klassieke van de mens als politiek, publiek wezen en de joods-christelijke die het innerlijke en de on-wereldsheid als ideaal naar voren schuift. Ze geeft een serie adviezen over hoe je denken over alleen-zijn bij te stellen (o.a. leer het je kinderen) en somt er de voordelen van op: een groter zelfbewustzijn,
    thoreau
    foto: amsaw.org

    een groter gevoel van vrijheid, meer creativiteit etc.

  • Ik wroet nog op deze klipper (320 p.): ‘Walden. De plicht tot burgerlijke ongehoorzaamheid‘ van Henry Thoreau uit 1854! Deze man trok zich twee jaar terug uit het publieke leven en ging in een zelfgebouwd hutje wonen bij Walden Pond, in het bos, fundamenteel ontevreden over het beleid van de toenmalige Amerikaanse regering inzake o.a. slavernij. Hij beschrijft niet alleen zijn heel eenvoudige, minimalistische leven – een vlucht op zoek naar authentiek leven’ maar geeft ook zijn kritische kijk op de Amerikaanse samenleving en op de wereld van ruim 150 jaar geleden: Ik ging de bossen in omdat ik bewust wilde leven, om me alleen met het wezenlijke bezig te houden en te onderzoeken of ik niet kon leren wat het leven me moest leren, zodat ik niet op mijn sterfbed zou moeten ontdekken dat ik niet geleefd had. (…) Ik wilde het leven diep doorleven en alle merg eruit zuigen, om zo dapper en Spartaans te leven dat ik alles wat niet het leven was kon verdrijven(…)

Mijn boekenkeuze wilde me dus iets zeggen.

Tussen woord en daad ligt doorgaans nogal wat barenspijn. Ik bleef er niet gespeend van. Mijn ‘why’ mocht dan al beantwoord zijn, maar hoe dan en wat precies? Ik aarzelde lang over een verblijf in de Stiltehoeve.Als dit experiment voor herhaling vatbaar blijkt, dan kom ik er in het najaar aan, Stiltehoeve! Nu voelde ik nog drempels (ondanks de bakken sympathie die ik heb voor de Bond Zonder Naam en haar ubersympathieke medewerkers en initiatieven- nee, dit is niet gesponsord). Ik wilde graag alleen zijn tussen mensen die niet alleen (willen) zijn. Volledig anoniem zeg maar. In een hotel liefst.

Het moeilijkste blijft het persoonlijke. Waarom hieraan geld besteden? (kosten genoeg).  Kan en mag ik dit wel doen, als alleen-ouder van 3 kinderen, ook al zijn ze in uitstekende handen?  Is het oké om je aan die zorg een paar dagen te onttrekken? Hoe maak je duidelijk dat kiezen voor alleen zijn een positieve keuze is voor jezelf, geen negatieve keuze is (weg van al wie je zo lief is)?

En het allermoeilijkste is: vertrekken. Wordt vervolgd.

 

 

 

Advertenties

8 comments

  1. Ik (ook alleenouder) ben dit jaar voor het eerst 12 dagen van huis geweest zonder kinderen. Uiteraard heb ik me daarover zorgen gemaakt, allemaal nodeloos bleek achteraf.
    Geniet jij maar goed van je tijd met jezelf, die opgeladen batterij moet dan immers weer een hele tijd meegaan.

    Like

      • Het lijkt hier soms een heel klein beetje op Walden Pond. Er is zelfs een riviertje waar je kunt gaan baden… Ik ga een paar keer per jaar een weekje naar België. En mijn kat is 20+. Als je meer wilt weten, vind je mijn e-mailadres op mijn blog. Maar alvast veel deugd op de Stiltehoeve.
        PS Voor ik hier woonde, ging ik soms een paar dagen naar het klooster van Westmalle. Ook heel stil.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s