No, not Jo!

Er zijn zo van die weken waarin het nieuws precies luider binnenkomt dan in andere. Vorige week was zo’n luide week voor mij:

  • Hutsmans die  zijn beeld schetste van de rol van de vrouw in de ondernemende samenleving vandaag (of was het: vijftig jaren terug?), en de vele hartverwarmende reacties daarop;
  • Imke Courtois, die in Knack in één adem zegt dat mannelijke voetballers weliswaar 1000 keer meer verdienen dan zij, maar dat het de strijd van de feministen nu wel ver gestreden is;
  • opgediend met een fris slaatje holebifobie (Orlando, waarover Jessie dit mooie stuk schreef,  De Afspraak).

Gevolg: wat grommelen en knorren aan deze kant van de lijn, niets ernstigs.

En toen werd Jo Cox vermoord. Een kogel, ook recht door mijn hart.

Waarom raakt je dit nu zo? Die vraag heb ik me de afgelopen dagen vaak gesteld. Tot ze werd neergeknald en neergestoken, was ze voor mij, zoals voor zovele Belgen, een illustere onbekende: geëngageerde Labourpolitica, hevig campagne voerend om een Brexit te voorkomen, geraakt door de vluchtelingenproblematiek.

jo cox

Toen vond ik deze foto, met deze smile en die pretoogjes en beeldde ik me het leven van deze vrouw in: 41, eerste lid van een hele familie die door haar uitzonderlijk scherpe brains kan gaan studeren in Cambridge, die na een carrière in de NGO-wereld, kiest voor de politiek die aan haar mouw blijft trekken. Een moeilijke keuze is het, want wie aan politiek doet, brengt zware privé-offers. Ze laat zich opmerken in het Lagerhuis door haar gepassioneerde speeches. Ze maakt, net zoals zoveel vrouwen, ongetwijfeld vaak verscheurende keuzes tussen er zijn voor haar kinderen en haar partner en haar politiek engagement anderzijds dat tijd en energie zuipt. Ze voert campagne tegen de Brexit. En terwijl ze hiermee bezig is, knalt een onstabiele, xenofobe man haar neer.

Waarom raakt me dit toch zo? 

  • Misschien omdat ik me  kan inbeelden wat haar dreef en hoe moeilijk het soms moet geweest zijn om niet voor de makkelijkste weg te kiezen?
  • Misschien omdat ze een groot hart had en kleine pretoogjes? My weak spot.
  • Misschien omdat ze belichaamt hoe kwetsbaar mensen zijn, hoe broos geluk en succes zijn?
  • Misschien omdat het een ongelofelijke opsteker is dat overal ter wereld zoveel mensen het goede proberen te doen en dat je hen daarom ook alleen maar goede dingen toewenst?
  • Misschien omdat 41 jaar leven niet met één knal afgelopen mag zijn?

Jo doet niet meer mee, maar in Yorkshire lopen nog meer straffe madammen rond. Waarschuwing: dit filmpje raakt mogelijks ook uw gevoelige snaar. Neem voorzorgen.

 

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s