(Leren) leven met Willy: zijn elastische ei

Het ruimtelijk gevoel van honden is niet hetzelfde als dat van mensen, blijkbaar. De meeste mensen hebben een ei (een persoonlijke ruimte waarin je niemand duldt, tenzij voor intieme aangelegenheden, zeg maar) en dat ei blijft min of meer even groot. Of het nu gaat om je collega die je uitleg staat te geven of een verkoopster in de supermarkt: ongeveer iedereen moet op ongeveer eenzelfde afstand blijven of het wordt allemaal erg oncomfortabel (toch voor de inwoner van dat ei).

Tussen mensen onderling varieert de grootte van dat ei nogal. Ik denk aan X die standaard een paar pasjes opzij en achteruit danst in elk gesprek dat ik al met haar voerde. En ik denk aan Y bij wie ik tijdens elke babbel zelf stapjes achteruit zet, wegens te druk in het mijne.

Honden, of in elk geval Willy, heeft een ei dat geweldig elastisch is. Bij het koken ener avondmaal vindt deze hond het geweldig deel uit te maken van de actie, door eerst mee te wandelen van kast naar kast en van koelkast naar diepvries en van tafel naar aanrecht. Om uiteindelijk hier te landen.

IMG_1560

In geval van algemeen huiselijk welbevinden en gezonde wederzijdse relaties plant hij geregeld zijn achterste op mijn voeten. Volgens Het Lief, intussen gespecialiseerd in hondenpsychologie dankzij Cesar Milan, betekent dit dat de Willy mij 100% vertrouwt. Hij toont mij zijn rug. En ik zit vast. Ugh.

Soms is Willy’s ei groot. Daar hebben we de laatste weken nogal wat last van. Bellen hier snoezige kinderkens met zakjes vol brownies aan de voordeur, dan blaft Mijnheer de halve buurt bijeen. Komt er voor een feestje eens een man of tien op bezoek, dan moeten we hem naar de hof verschepen, want Willy wordt er compleet kierewiet van. 

Op een van onze buurmannen heeft hij het volstrekt niet begrepen. Elke keer dat deze man zijn huis in of uit wandelt, gromt Willy als een wilde wolf. We weten eerder dat deze buurman thuis is dan zijn eigen vrouw. Vorige week zette hij zijn tanden in ’s mans kuiten. Zomaar. Geen aanleiding, geen verklaring. Een pijnlijk dieptepunt in onze nabuurschap.

En dus komt zaterdag een hondencoach langs. Die bestaan in België ook,  blijkbaar.

 

 

 

 

Advertenties

4 comments

  1. Geweldig geschreven. Een hondencoach, wie verzint het? Is dat zoiets als supernanny voor honden? Ik heb nooit een hond gewild. Sinds ik kinderen heb, wil ik nog nooiter een hond (die pampers, I can live with, maar drollen van zo’n beest …). Nu ik je blog lees: nooist. Het was niet nodig voor mij, maar je anticonceptie werkt.

    Like

    • Beste Sofie, op dat punt kan ik je geruststellen: met die drollen valt het reuze mee. Die heb ik nog maar twee keer van de keukenvloer moeten plukken *jaijks*. Het is het eigenwijze, impulsieve karakter dat veel moeilijker is om mee te leven. Veel gemeenschappelijk dus met kids ;-).

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s