Over alleen ouder zijn

Een alleenstaande mama en fervent blogster die dankzij haar assertiviteit een jaar lang ambassadrice wordt van een automerk, il faut le faire. Dat berichtje maakte me zo ongelofelijk blij op zondag.

Er zijn nogal wat alleenstaande blogsters, heb ik het gevoel. Misschien is zo’n blog wel het ideale luisterende oor op een zoveelste stille avond. Een online ventilator voor hangende zorgen en een beetje stil verdriet. Een luisterend oor dat nooit iets doorvertelt (tenzij aan die 6000 zwijgende volgers). De verhalen die ze schrijven, blijven aan mijn ribben plakken.

Ik hoor bij deze club en ook weer niet. Ik krijg hulp, heel erg veel hulp van Het Lief. Zonder zou ik het misschien niet redden. Maar ouder ben ik toch vooral alleen, al een hele tijd.

Mijn grote zoon (1,74 cm) zou twee dagen weg gaan, op schooluitstap. Een heel weekend lang had hij er buikpijn en zorgen over. Weggaan van huis is heel moeilijk voor hem. Het laatste stukje dapperheid bijeen schrapend vertrok hij toch, met een klein hart en een maag in een dikke knoop. 25 smsen en 12 uur later pikte ik hem weer op. Hij had zich de hele dag ziek, alleen en eenzaam gevoeld.

Als alleenstaande ouder ben je alles. De bewaker van het nest en de springplank van waaruit de kinderen dat nest graag uit hoppen. De  moederkloek waarvan ze stiekem hopen dat ze altijd op dat nest zit, zodat het er warm en schoon is wanneer ze er weer in duiken.  De hand die duwtjes geeft naar zelfstandigheid en de arm die hen grijpt als dat niet lukt. De schuursteen en het anker.

single-parent-super-power

Heel soms neemt Angst mijn gedachten over. Wat moet er met mijn kinderen gebeuren als ik door een stom ongeluk het loodje leg?  Dat zou mij met mijn verstrooide kop echt wel kunnen overkomen. Door de radio vanuit het hete bad een tikje luider te draaien of zo.

In mijn mailbox zit het rijksregisternummer van een klein mannetje dat ook alleen een mama heeft. Als er haar iets overkomt, zoek en vind ik hem en ik leg hem uit wie zijn mama was. Dat heb ik haar beloofd. Wat ze me niet vroeg, maar wat ik zeker ga  vertellen dan, is hoe verdomd hard zij geploeterd en gewroet heeft  om hem zo groot te krijgen.

 

 

 

 

 

Advertenties

11 comments

  1. Allez, zit ik hier te janken op het werk. In een open kantoortuin. *kuch*
    … Het is exact zoals je zegt. Gelukkig zijn er vrienden die weten wat het is en dan net de juiste dingen doen. En soms een vleugje mildheid. Hoe flink ik ook van mezelf moet zijn, gisterenavond mocht ik van mezelf ook eens snakken naar warms en liefs en wat zorg en wat fysieks, want zo een verdomd koude regenachtige avond waarop de kinderen slapen en je niet wil werken en dan maar 2 uur alleen op de bank zit… Man, dat heb ik zoo zooo zooooo gehad soms. Soms hoef ik het van mezelf niet meer te verdragen. Maar dat verandert de situatie niet natuurlijk.

    Liked by 2 people

  2. Ik word er stil van. Mijn eindeloos respect voor alle alleenstaande moeders groeit nog elke dag. Ik ben blij dat erover geblogd wordt, maar eigenlijk zouden die verhalen elke dag in de krant, in weekbladen, op tv moeten verschijnen.

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s