30-dagen-challenge: de emotionele kuis

De #Femmamaaktschoon challenge van 9 april was: ‘Maak kuis in je spullen met emotionele waarde.’

Misschien is mijn brein iets rationeler ingeweven dan het doorsnee, dat is mogelijk, maar voor mij is dit geen al te moeilijke. De melktandjes van de kids vlogen stante pede de vuilbak in, ik bewaarde geen plukken eerste haar, geen gipsjes van gebroken en herstelde poten,  geen 80 oude kerstkaarten, geen schriftjes uit het eerste leerjaar. In mijn huis ook geen brieven van eerste en volgende lieven en toen kwam gelukkig de pc in de plaats van de pen. Geen serviezen van oma’s en grootmoeders, die sowieso teveel kleinkinderen en te weinig centen hadden om serviezen voor elk kleinkind na te laten. Elk van mijn kinderen heeft 1 doos met zijn/haar mooiste tekeningen, rapportjes, zwemdiploma’s en Heerlijke-Brieven-Aan-De-Sint, dat is het. Er zijn een paar dingetjes waar ik aan houd en hier niets over schrijf 😉

Die vaststelling over mijn eigen brein, werd me enkele weken plots duidelijk. Ik stond in een mij volstrekt onbekend en onooglijk dorpje dat net niet van de Vlaams-Brabantse kaart was gevallen en in een koude parochiezaal met TL-lichten – je kan het je voorstellen- de uitgangspunten van minimaliseren uit de doeken te doen. Op één man na waren er alleen maar vrouwen in de zaal: jong, oud en alles daartussen, sommige van ver herkenbare volbloed hamsters, sommige licht wanhopig, de meesten begerig naar tips en tricks. De onvermijdelijke vraag kwam: wat doe ik met het (lelijke) servies van mijn lieve maar dode oma op zolder? (het servies, niet de oma).

servies

Ooit had ik  een vriendin die waardevolle smsjes overschreef in een boekje. Dit komt voor. Het is de moeilijkste bal die elke minimalist van elke hamster vroeg of laat toegeworpen krijgt: dit kan ik toch niet wegdoen?! leo

Leo Babauta, een zenboedhist en minimalist, schreef daarover onlangs dit prachtige stuk. Zijn betoog: het is angst die maakt dat we zoveel spullen hebben en houden. Een sterke drang naar veiligheid en zekerheid maakt dat we teveel spullen mee op reis nemen, of dat we rommel bewaren in uitpuilende kasten in overvolle huizen want ‘die zal ooit misschien wel nuttig blijken of van pas komen’. Ook zo voor sentimentele voorwerpen: de angst dat de liefde voor oma zal verdwijnen als het servies verscheept wordt, zoiets. Alsof de liefde die je vandaag hebt en voelt, niet volstaat. Food for thought.  

Een Chinees spreekwoord zegt: je kan niet verhinderen dat de vogels van angst en zorgen boven je hoofd vliegen, maar je kan er wel voor zorgen dat ze geen nest maken in je haar. Vandaar dat het mijne zo vaak alle kanten uit staat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

2 comments

  1. Mooi. Ik was daarnet nog aan mijn zus aan het uitleggen hoe moeilijk ik het vond om kleedjes weg te doen die ik nog samen met mama heb gekocht. Maar ik dacht: “Ik heb ze al 5 jaar niet gedragen, en de herinnering aan mama zal niet minder worden als ik die kleedjes wegdoe”. Hart. Steen. Kringloop. Maar dingen die ze met de hand gemaakt heeft, zal ik nooit ofte nooit kunnen wegdoen.

    Like

  2. De perfecte aanmoediging nu ik de kleedjes van de kinderen sta te sorteren. Een heel deel gaat weg naar andere kindjes, de mooiste dingen hou ik zelf in de hoop dat we hier op een dag nog eens een broertje gaan hebben. Of een zusje die er heel stoer wil uitzien :).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s