verhuizersdagboek – deel 1

verhuizing

De kop is eraf. Van het verhuizen, bedoel ik. Die kop is eraf. De eerste 13 dozen zijn,  over 5 dagen verspreid, heel rustig aan ingepakt en elders gestockeerd. En daarvan is niets te zien in huis. Reality check voor deze minimalist-in-the-making. 13 dozen vol spullen die ik minstens een maand niet ga aanraken en hoogstwaarschijnlijk ook niet ga missen in die tijd.

Hulp bij EHBV nodig? Een kwartiertje surfen op Pinterest en c’est partie. Goeie, praktische tips en planningen. De gouden tip om een verhuismap met daarin alle to do’s, een planning met regelmatige update, adressen en adreswijzigingen, aankopen en facturen en instructies om kasten uit en in elkaar te knutselen etc. Die map moet vooral voorkomen dat er een dikke bult op mijn hoofd groeit in de komende maanden waarin ik alle verhuisgedachten stockeer en die vooral ’s nachts groeit en bloeit.

Met volle moed begonnen dus, een paar dagen terug. Alles netjes gestockeerd en klaar om naar de auto te verslepen. En toen ging het al helemaal mis. Terwijl zoon en ik dozen sleuren naar de lift (een verdiep lager dan mijn penthouse -overstatement van het jaar), staat een boldotcommer met een nieuwe lading aan te bellen, vallen tussendeuren dicht en blijken mijn sleutels verdwenen en staat mijn auto te ver geparkeerd en moeten we laveren tussen dozen op straat en dozen in de gang en dozen in de auto en een bestelling aftekenen en een auto waar mijn handtas in lag maar die niet op slot was en voorbijrijdende auto’s en fietsende studenten en vielen er harde woorden tussen helpende zoonlief en overstreste moederkip en toen dacht ik: laat maar. Ik kan dit niet.

Maar ik doe aan omdenken. Het is een soort van mentale sportbeoefening.   Ja maar, wat als alles lukt?  Dus morgen begin ik opnieuw en focus op hoe fijn het gaat zijn om weer in een huis te wonen dat groot genoeg is om samen te leven en af en toe alleen te kunnen zijn. Om weer in mijn vertrouwde buurt te leven, met alvast een paar buurvrouwen die naar mijn terugkeer uitkijken. Om de lawaaierige studenten van mijn stad  hun nachtelijke lalconcerten te gunnen, terwijl het enige wat ik ’s nachts hoor een kraaiende haan en copulerende kikkers zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

6 comments

  1. Oo lieve jij… Veel goeds. Uhm, was de handtas weg? Kan ik iets doen? Denk even aan mijn beeld van de storm, dat houdt mij nu ook recht. Weten dat je even door een storm heen gaat, en dat het enige dat je nu moet doen koers houden is. Dat kan jij. Dat weet ik, dat weet jij.

    Like

    • Nee hoor, de handtas was er nog, alleen was deze stresskip even heel erg bezorgd. Een storm is het zeker, geen kleine, maar we slaan er ons door. We hebben al zoveel stormen overleefd. Morgen eerste confrontatie met het nieuwe, ‘oude’ huis, in slechte staat, met veel emotionele lading erbovenop. Kreeg vandaag een tip van schat van een vriendin: maak er toch een bijzonder moment van. Dus gaat een prachtige bos bloemen morgen met mij en die plant ik daar als een soort van vlag op de veroverde maan: here we come!

      Liked by 1 persoon

  2. Hier wordt hard gesupporterd voor het grote verhuisavontuur! Ik geloof dat er in mijn kelder nog een ongeopende doos staat van mijn verhuis 16 jaar geleden. Geen idee wat er in zit! ik hou ze omdat een beetje mysterie best wel prettig is…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s