‘The teenage room’: een ontluisterende inkijk

Vanmorgen heb ik gedaan wat je van mij mag verwachten, lieve lezer: ik maakte schoon.

De stofwolken vlogen al een paar dagen vrolijk omhoog wanneer ik mijn hoofd voorbij de slaapkamerdeur van mijn zoon stak. Er hing een onbestemd maar beslist onprettig geurtje. Dit verdroeg geen uitstel meer.

Al afstoffend, opruimend en grommend vlogen de verhalen van alle mama’s met kleine kinderen door mijn hoofd, die deze week, op voorzet van Siska Schoeters, moedig getuigden dat ze hun kinderen soms graag – voor een langdurig verblijf- naar de maan willen schieten.

Zo herkenbaar! Ik kreeg 3 kinderen op 4,5 jaar tijd. Die eerste jaren waren pokkezwaar. Voor mij voelden ze als overleven, niet als leven. Altijd moe, zelfs onder de douche of op de wc niet gerust gelaten worden, ken je ‘m? Boodschappen doen  met drie voelde als een expeditie naar Vuurland organiseren. Bij thuiskomst na een werkdag  herhaalde ik altijd hetzelfde mantra: ‘Niet gaan zitten. Niet gaan zitten.’ Want als ik DAT deed, viel ik als een blok in slaap.

Achteruit kijkend denk ik dat de lagereschooltijd van die kids een pauzeknop van mama natuur was. De kinderen kunnen zichzelf aankleden, ze snijden en eten hun bik zelf, je kan ze al eens een uurtje alleen laten en ze zijn doorgaans vrolijk en blij. Oké, er sneuvelt wel eens een ruit of een knie, ze gaan niet altijd welgezind naar school en zagen na 20 km al of het nog ver is. Al bij al: dik oké.

En dan komen de tienerjaren.

Alle Peter Adriaenssens ten spijt die ouders geduldig proberen uit te leggen dat de hersenen in een puberbrein nog niet op hun plaats liggen en dat ze daarom ’s morgens met geen stokken uit bed geraken, gigantische domme dingen doen (zoals zonder licht fietsen) en hormonaal-nucleaire raketten zijn: dit is zo vermoeiend.

Een ander gevolg van die onderontwikkelde prefrontale cortex is dat ze allesvretende, vuile varkens zijn.

IMG_0515

Het geurtje kon dus komen van die palliatieve banaan, maar ik denk dat ik de echte verantwoordelijke uit zijn rugzak heb gevist, midden onder op deze foto.

IMG_0512

Met de moed der wanhopigen hijste ik me toch nog in zijn hoogslaper, om daar nog dit te oogsten.

IMG_0516

Anyway, een dik uur later schrijf ik dit, met het geluid van de tevreden spinnende wasmachine op de achtergrond, met die smerige rugzak in haar muil.

Nog een uur of 4 om af te koelen, voor hij thuiskomt.

Advertenties

18 comments

  1. Ik heb de vrouwelijke versie in huis. Dat ik bij haar geen beschimmelde boterhammen vind heeft alles te zien met het feit dat ik op tijd de dozen uit haar boekentas haal.
    Volgens mij gaat hij niet blij zijn met die foto van zijn bed-attributen, en dan heb ik het niet over de kousen … 🙂

    Like

    • Hey Eislish, ik vind dat ze die brooddozen zelf uit hun boekentassen kunnen halen hoor. En ik denk dat hij het nog niet gezien heeft… Dus nu weet ik dat hij de blog van zijn mama niet leest. Schept mogelijkheden 🙂

      Like

      • Ik vind dat ook hoor, dat van die brooddozen. Hier is lange tijd de regel gehanteerd van geen propere brooddozen meer, de K3-doos van in de lagere school mee. Dat is dan goed voor een tijdje, en dan begint het slabakken weer …

        Like

  2. ook al ligt het al een heel eind achter me, toch staat het nog netjes in mijn geheugen gegrift alsof het vandaag was. Net geen trauma aan overgehouden.

    Like

  3. herkenbaar, zo vond ik eens in een valies op zolder, een jaar na de feiten( gelukkig vacum verpakt) vlees. Waarschijnlijk om te gebruiken op kamp.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s