Bijna 20 jaar later

Bijna twintig jaar later stond ik weer in dezelfde imposante enorme ruimte waar studenten geduldig in een lange rij staan om zich in te schrijven. Een joekel van een déjà-vu! Met mijn grote zoon naast me, een beetje onwennig, een beetje onder de indruk maar vooral opgelucht. Hij had de knoop doorgehakt. Eindelijk. Hij wil politieke en sociale wetenschappen gaan studeren. Iets wat hem door zowat het voltallige lerarenkorps van zijn middelbare school met veel argumenten en grote stelligheid is afgeraden. (Dat alleen al vraagt erom er een dikke lap op te geven en hun ongelijk aan te tonen.)

IMG_0354

Ergens in september 1985 stond ik daar ook, even onder de indruk van de inrijpoort van die grote Alma Mater. Ik had ook lang getwijfeld want er was zoveel interessants te studeren. De Germaanse talen en de filosofie bleven links liggen en het werd Geschiedenis. Op veel applaus moest ik toen ook niet rekenen: het was een ticket voor het onderwijs (de allerlaatste plek waar ik mezelf terecht zag komen) of de werkloosheid. Met historici kon men in Leuven de straten plaveien. Mijn ouders gaven me wel een vol groen licht: ‘doe wat je graag doet , want daarin word je gegarandeerd goed. En werk hard.’ Aan mijn zoon zei ik precies hetzelfde.

Hij staat aan de start van een spannende tijd. Ik hoop met heel mijn hart dat hij het even leuk zal vinden als ik toen. Een nieuwe wereld ging open en het juk van een strenge middelbare school viel van me af. Free at last!

‘Ontdek jezelf en begin bij de wereld’, zegt deze universiteit. Wat kwam ik mezelf tegen doorheen die jaren studeren… Mijn verlegen zelf in een grote groep onbekende studenten waarvan de linker- of rechterbuur er over een jaartje niet meer zou zijn (standaardgrapje in het eerste jaar).  De studentendoop, o horror. Ik onderschatte de eenzaamheid van het vele studeren, in een kleine kotkamer, weg van de gezellige thuis.  Ik ontdekte ‘de flow’: eens alle omstandigheden optimaal volledig opgaan in je bezigheid, met totale focus. Omringd zijn door en duiken in boeken werd een liefde voor het leven. Nieuwe kennis en inzichten opzuigen een passie. Ik kreeg de kans om zes jaar lang, op drie verschillende plekken te studeren, waar ik mijn ouders altijd dankbaar voor zal blijven. Het voornaamste wat ik leerde, is dat er zo ongelofelijk veel is dat ik niet weet. Dat leren, bijleren, het leukste is wat er bestaat.

Terwijl één van de bekendste historici van dit land de laatste weken politieke uitspraken doet over vluchtelingen die mijn tenen doen krullen van afgrijzen – een diploma is geen garantie op wijsheid, quod erat demonstrandum -, denk ik aan de tv-spot van het kleine meisje dat door oorlog en miserie de kans niet krijgt om naar school te gaan. DAT is onrecht.

Advertenties

4 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s